2005/Jul/15

มหาลัยแถวสามย่านเค้ามีพี่รหัส
แต่มหาลัยชั้น มีพี่โต๊ะ!
พี่โต๊ะไม่เหมือนพี่รหัสยังไง
พี่รหัสเป็นเอกพจน์ แต่พี่โต๊ะเป็นพหู
และในโต๊ะจะมีพี่เทค (take care)
เป็นสับเซทของพี่โต๊ะอีกที
เพราะฉะนั้น .. นอกจากจะมีพี่เทคเป็นของตัวเอง 1 คน
ก็จะมีพี่โต๊ะประมาณ 10 - 15 คนด้วย

[พี่รหัส = พี่เทค]
[พี่รหัสs = พี่โต๊ะ]

คณะชั้นมีโต๊ะทั้งหมด 6 ตระกูล
เป็นชื่อสัญลักษณ์ของคณะศิลปศาสตร์
ลายสือ จอร์ จิ๊งหน่อง น้ำพุ ลานโพธิ์ สวนศิลป์

"โต๊ะ" ที่ว่าเนี่ย
เป็นรูปธรรมจริงๆ มีตัวเป็นๆที่ใต้ตึกเศรษศาสตร์ รังสิต
แต่ละปี Freashy จะต้องออกแบบและระบายสีโต๊ะของตัวเอง
อาทิตย์นี้ .. ถ้าเห็นใครเดินตัวเลอะเทอะ
มือเปรอะสี แสดงว่ามันไปทำโต๊ะมา

"ลายสือ 1"
โต๊ะชั้นเสร็จไปแล้วเมื่อวันพฤหัส
นั่งทำตั้งแต่เที่ยง (โดดเรียน 153 : Comp)
กว่าจะเสร็จก็ทุ่มกว่า
ก่อนจะไปประชุมแกน ว่าจะจัดโต๊ะทั้งหมดเป็นรูปอะไร
ในพื้นที่รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า -_-"
[แกนโต๊ะ : ตัวแทนของแต่ละโต๊ะ]
พูดกันตั้งนาน .. สรุปก็จัดเรียงกันเหมือนโรงอาหารนั่นแหล่ะ

ขอโทษเหอะ โต๊ะไม่ใช่เล็กๆ
ยกทีใช้คนเกือบสิบ
แล้วยกทั้งหมด 21 โต๊ะ
แถมตอนนั้นมันก็จะสองทุ่มแล้ว ไอ้คนในโต๊ะมันก็ไปหาข้าวปลากินน่ะเส่ะ
เหลือแต่แกน นั่งมองหน้ากันเอง
สุดท้าย .. ก็ต้องยกกันเองล่ะวะ
ดึกๆหน่อยคนเริ่มมา ครึกครื้นขึ้นเรื่อยๆ
ยกเสร็จ เก็บของ ว่าแล้วก็ BOOM
บูมมันทั้งเลอะเทอะอย่างงั้นแหล่ะ

Gu'est-ce gui Thammasat
Je veux dire TU LA !!

Ps. - หิวข้าวมากมาย
- สิ่งที่ดีที่สุดในรอบปี (ของกู) คงเป็นการได้เจอเพื่อนเก่า "ครบ" ทุกคน
- โทรหาครูจันทร์มา เค้าบอกว่า ไว้ไปหาอะไรกินกัน (กูล่ะนึกภาพออกเลย ^--^)

2005/Jul/09

เดือนกว่าแล้ว
สำหรับ "น้องใหม่"
พยายามจัดตารางชีวิตอยู่
เส้นที่ตีกันยุ่งเหยิง
เริ่มกลายเป็นรูปเป็นร่าง
จะมีอย่างเดียวที่ยังไม่รู้

สิ่งที่กำลังทำอยู่ จะกลายเป็นภาพเดียวกันกับภาพในใจเรารึเปล่า

แอบเครียดเล็กๆ
(ไม่เข้าใจทำไมต้องแอบ .. -_-"
ติดเพื่อนมาว่ะ เอะอะ แอบ ตลอด)
ปีหนึ่งที่เข้าศิลปศาสตร์รวม
จะต้องสอบเอาเอกอีกที
ใครอยากจะเรียนเอกอะไร ก็ไปลงเรียนวิชาพื้นฐานเอาไว้
ได้ .. ไม่ได้ รู้อีกทีก็ปีสอง

พูดเหมือนง่าย ..
อยากเรียนอะไรไปลงไว้
ถ้าปีสองไม่ได้เอก ก็ปัดไอ้ที่เรียนมาเป็นวิชาโทได้

เหมือนก้มหน้าก้มตาสร้างบ้าน
แล้วมีใครคนหนึ่งเดินมาพูดว่า
"อย่าหวังมาก .. มึงอาจจะไม่ได้อยู่เอง"

แล้วที่กูทำมาตลอดล่ะ? ..
กว่าจะเลือก กว่าจะร่าง กว่าจะ ..

ความคิดแบบนี้อยู่ในหัวมาตลอด
- ไม่ได้เอกขึ้นมา กูจะรับได้รึเปล่าวะ -

ในสีดำก็มีความสงบ
จะให้ตกต่ำยังไง ถ้าคิดได้มันก็ดีใช่มั้ยล่ะ
การหาความสุขในช่วงเวลาแบบนี้
อาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก
แต่อย่างน้อย .. มันก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย

อาจารย์สอน JAP มีสองคน
เซ็นเซ Suzuki Akiko
กับรองศาสตรจารย์อาทร

Akikosensei ตัดผมม้าสั้นประมาณหู สูงประมาณ 160 เซ็น
เป็นผู้หญิง hyper ยิ้มเก่ง ยิ้มทีตายิบหยี พูดภาษาไทยคล่อง(มาก)
แต่ชอบทำเนียนเวลาสอนปีสูง
ตีหน้าเหรอหราเวลาพี่ถามภาษาไทย
แต่ถ้าอยู่ใน sec พื้นฐานนะ ร้องเพลงพี่เบิร์ดไม่หยุดเลย
อดีตน่าจะเคยสอนเด็กอนุบาลมาก่อน (ฮา)
เพราะไม่ว่าเด็กใน sec (ซึ่งโตเป็นควาย) ตอบอะไรที
หน้า + น้ำเสียงแกจะประมาณ
ได้กินบัวหิมะบนเขาไป่ซานก็ไม่ปาน

Akikosensei : นี่อะไร
นศ (ตอบพร้อมกัน) : รถยนต์
Akikosensei (ตาเบิกกว้าง น้ำเสียงทึ่งสุดๆ): อัจฉริยะ!!
โอ้ว .. เก่งอะไรอย่างนี้หนอกู .. หึหึ

ช่วงพักครึ่งมีโชว์เล็กน้อย
ด้วยการร้องเพลงนินจาฮาโตริพร้อมรีวิว
เคยเอารูปป๋าไปให้ดู
"อ๊า~ hidesan!! ชอบด้วยหรอคะ?"
(ps. ออกเสียงแบบสูงๆต่ำๆจะได้ฟีลมาก)
"แต่ว่า ตายแล้วนะคะ"
ว่าแล้วก็ทำมือเป็นรูปตัว X หนึ่งที 555+
น่ารักโคดดด

อีกคน รศ.อาทร
คนนี้ ต้องบอกว่ากูชอบมากกกกกกก ><
555+ อารมณ์ประมาณตาของยาคุมิอ่ะ
คุณตายากูซ่า อายุประมาณ 50
ผมสีเทา ชอบใส่เสื้อผ้าไหมสีสด มีหนวดเข้มๆ
ผิวขาวจัด ตัวบางๆ ชอบเดินเอามือล้วงกระเป๋า
(อย่า! ห้ามนึกถึงอิตุลย์ .. ไม่เหมือนกันโว้ย นี่เค้าเต็มไปด้วยคุณวุฒิและวัยวุฒิ)
เรียนกะเค้าแล้วเหมือนจะเป็นมาโซ
ชอบความเจ็บปวด 55 ..
ขยันกดดัน และข่มขู่
อดีตอาจจะเคยเป็นวากเกอร์มากก่อน

sec แรก : "คุณไม่ต้องรีบทำความรู้จักกันหรอก ประมาณสองอาทิตย์ก็ดร๊อปไปเกินครึ่งแล้ว ไว้คุยกันตอนได้เอกก็ได้ คนน้อย จำง่าย"

sec ต่อมา
: (อธิบายเสร็จ) ไหน ใครไม่เข้าใจบ้าง
มีเด็กผู้หญิงคนนึงยกมือ
: อ้าว แสดงว่าคุณไม่ได้ตั้งใจฟังผมน่ะสิ
แป่ว ..

sec ล่าสุด
เพื่อนชั้นตอบแบบฝึกหัดได้ชัด และถูกไวยากรณ์
: เยี่ยม แบบนี้มีแววได้เอก
* ยิ้มสิคะ เพื่อนกู (เค้าเคยชมใครซะที่ไหนละ)
: แต่อีกไม่นาน แววของคุณก็จะหายไปเพราะความขี้เกียจ เงี้ยแหล่ะ เก่งมากก็เบื่อ มันง่าย คนเก่งเรียนของง่ายมักจะบ้าก่อน ผมเห็นมาเยอะแล้ว
........
พูดจบก็ฉีกยิ้มแบบคุณอ้อใน the weakest link น่ะ 55
แบบนั้นเลย!

มีความสุขมาก
สำหรับคนมี "อคติ" อย่างกู
- ไม่ได้เอก ก็จะเอาโท ถ้าได้เรียนกับอาจารย์คนเดิม -

เมื่อถึงวันที่ได้รู้ ..
ใครก็ได้ .. บอกให้กูกลับมาอ่านหน้านี้อีกทีแล้วกัน

ความจริง .. เจ็บปวดเสมอ


Ps. - หวังว่าจะได้มาอัพให้บ่อยขึ้น
- สิ่งที่ดีที่สุดในรอบปีก็คือการได้เจอเพื่อนเก่าหลังจากเจอเพื่อนใหม่ไม่ได้เรื่อง : มะปราง -- เจ๋งว่ะ!!
- ใครรู้วันเกิดของกลุ่มเราทั้งหมดบ้าง? กรุณาลงเป็นวิทยาทานให้ข้าพเจ้าที T-T

2005/Jul/08

มนุษย์.. เข้าใจยากที่สุด

แม้กระทั่งตัวเราเอง บางครั้งก็ทำหลายสิ่งหลายอย่าง
โดยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

อย่าเสียใจไปเลย
หากคุณไม่เข้าใจในตัวใครสักคนข้างๆ คุณ

มันไม่ใช่ความผิดของคุณหรือของเพื่อนหรอก
มันยากเหลือเกินนะที่จะเข้าใจอะไรได้ถูกต้อง

แต่มันก็ไม่ยากเกินไป ที่คุณ จะพยายามเข้าใจว่า คนเราต่างกัน

บางครั้งคุณก็โกรธเพื่อนที่มาวุ่นวายกับชีวิตคุณ มาคอยตามกูทำไม
แต่ลองคิดในมุมกลับกัน เค้าไม่จำเป็นต้องแคร์คุณ ห่วงใยคุณ
ไม่จำเป็นต้องคอยรองรับ
อารมณ์ของคุณ

แต่เพื่อนก็ยินดี....ด้วยรอยยิ้ม

บทความนี้ไม่มีอะไรมากมาย เพียงแค่อยากจะ.....
ขอโทษ......หลายคนที่ฉันอาจทำในบางสิ่ง ทั้งที่ตั้งใจหรือ
ไม่ได้ตั้งใจก็ตาม

ขอโทษ......ถ้าทำอะไรที่ไม่ถูกใจ


ขอโทษ......หากบางครั้งไม่เข้าใจคุณและใส่อารมณ์กับคุณ



มันอยู่ในเมลน่ะ .. อาจจะเคยอ่านแล้ว

ไม่มีอะไร .. อ่านแล้วชอบ

ฝากบอก "เพื่อน" ของกูด้วยแล้วกัน

Ps. จะมาอัพตามปกติเร็วๆนี้จ้า